Wordpress Themes

دیگر بهار هم سر حالم نمی‌کند…

حواسم به تقویم نبود، از دل‌انگیزی نسیم این بار نه خیلی سرد «پرنس جورج»، یادم افتاد که نوروز نزدیک است. یادم افتاد که باید به سبزه‌ی کوچکی که احتمالا تنها «سین» نوروز من خواهد بود، آب بدهم. با عشقی که برای خودم هم قابل درک نیست دوستش دارم، مثل همه چیزهای دیگری که دوست داشتم، جوانه‌های کوچکش را با حس پدرانه‌ای نگاه می‌کنم؛ ناخود‌آگاه در ذهنم جمله‌ای می‌گذرد: «نوروز امسال، دست کم آرامش دارم…»

آسمان پرنس‌جورج طبق معمول ابری است و وقت گذرانی من هم – اگر مشغله و درس و تحقیق امان بدهد – نشستن روی صندلی، روبروی پنجره‌ی بزرگ رو به حیاط و فکر کردن است. این روزها احساس می‌کنم اینجا زندگی چقدر همان چیزی است که می‌خواستم؛ اینجا سوال می‌کنی، جواب می‌دهند؛ کار می‌کنی، پول می‌دهند؛ تحقیق می‌کنی، بررسی می‌کنند و می‌پذیرند؛ باقی ذهنت برای خودت است. نه سوالی که مجبور باشی با لبخند تصنعی یک بار جواب بدهی و صد بار توی دلت بگویی «آخر به تو چه…» ، نه بار سنگین احترام پوشالی به «بزرگ‌ترهایی» که اندازه‌ی گاو نمی‌فهمند، نه هیچ‌چیزی که یادت بیندازد تو از کدام خراب‌شده آمده‌ای و هفت جد و آبادت کدام هوس‌بازهای هرزه‌ی نمازخوانی بوده‌اند… این روزها احساس می‌کنم شرایط چقدر برای فرورفتن در خودم مهیاست؛ صدای مزاحمی نیست که بعد از ساعت‌ها به یادم بیاورد که خارج از ذهن من هم دنیایی است.

فکر می‌کنم، مثل همیشه. ذهن ریاضی‌گرای مردانه‌ام باز هم مرا به حساب و کتاب می‌اندازد. فکر می‌کنم به این‌که با سن و سال نسبتا کم جایگاه خوبی دارم، به اینکه موقعیتی دارم که شاید برای خیلی‌ها آرزو باشد، به این که سالمم، به این که «فکر می‌کنم»، به این‌که ظاهرا «موفقم»؛ به اینکه انگار «همه چیز خوب است»، و همیشه به همین‌جا که می‌رسم، ندایی می‌آید که «نه، باور نکن».

دوست دارم آرامش حتی بیشتر از این باشد؛ دوست دارم تمام باقیمانده‌ی عمرم را روی همین صندلی، روبروی همین پنجره بگذرانم. دنیا را نمی‌فهمم. بازی‌هایش را دوست دارم اما از بازی کردن‌‌هایش می‌ترسم. از فکر کردن به وارونگی‌هایش گیج می‌شوم… مادرم می‌خواست ادامه تحصیل بدهد، اما ازدواج کرد و نشد؛ خواهرم می‌خواست ازدواج کند، اما نشد و ادامه تحصیل داد؛ من آرامش کوچکی می‌خواستم با پیدا کردن نیمه‌ی گمشده‌ای و شوق دویدن در راهی که روزی با تمام وجود منتظر همسفری برای پیمودنش بودم؛ حالا انگار هر روز «موفق‌تر» از دیروز می‌شوم و دورتر از جایی که قرار بود باشم، نمی‌دانم که کجای راه را اشتباه رفته‌ام…

دنیای بیرون تنها به درد کودک درون می‌خورد؛ برای همین است که سالهاست این کودک را رها کرده‌ام تا هرچه می‌خواهد بکند و خودم، سال‌هاست که روی این صندلی، روبروی این پنجره نشسته‌ام و هنوز به یقین نمی‌دانم که اصلا چنین پنجره‌ای در خانه‌ی من هست یا نه؛ هنوز نمی‌دانم که حیاط پشت پنجره مخلوق ذهن من است یا «مثلا» واقعیست؛ هنوز نمی‌فهمم که آن زوج جوان لعنتی چرا باید هر روز مقابل پنجره‌ی من دوست‌داشتن ٍ توام با داشتن را به رخم بکشند؛ هنوز نمی‌فهمم این پنجره‌ی لعنتی چطور هزاران فرسنگ را زودتر از من طی کرد و چطور فهمید که باز کجا مرا گیر بیاورد…

حالا هروقت گذری به دنیای بیرون می‌زنم و آدم‌های «معمولی» دور و برم را می‌بینم که دارند زندگی «معمولی»‌شان را می‌کنند، بغض می‌کنم. کارم از آرزو کردن گذشته است؛ حالا فقط افسوس می‌خورم و لاشه‌های آرزو را از گوشه‌ای به گوشه‌ی دیگر می‌اندازم که جلوی چشم نباشند، هرچند نمی‌شود. هنوز هم گاهی خواب‌ تو را می‌بینم، اما سعی می‌کنم که به روی خودم نیاورم.

«با این همه عمری اگر باقی بود٬ طوری از کنار زندگی میگذرم که نه زانوی آهوی بی جفت بلرزد و نه این دل ناماندگار بی درمان…»

VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 3.0/5 (2 votes cast)
VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0 (from 0 votes)

Just Update

درود! امشب (البته برای بیشتر شما امروز!) فقط اومدم پراکنده آپدیت کنم. هفته‌ی گذشته آبستن حوادث خاصی بود واسه من که امیدوارم روندش ادامه داشته باشه!

۱٫ لپتاپ من مجددا سوخت، این بار دیگه تا دسته هم سوخت، خلاصه به طور جدی داشتم به فروش قطعه‌های سالمش فکر می‌کردم که یه دفعه زد به سرم و با یکی از احمقانه‌ترین حرکات زندگیم، کلا ورق رو برگردوندم! لپتاپ رو کامل باز کردم، تا ته تهش، MainBoard رو به طور کامل خارج کردم؛ تمام قطعاتی که میشد جداشون کرد رو جدا کردم، بعد Mainboard رو گذاشتم توی فر! با دمای حدود دویست درجه‌ی سانتیگراد، برای ۵ دقیقه، بعد درش آوردم و یه جاهای خاصی‌شو فشار دادم، و بعد همه چیو دوباره سر هم بندی کردم و از اون روز تا حالا، داره مثل بنز کار می‌کنه! (بی پولی هم دنیاییه…)

آره می‌دونم باورش سخته، ولی حقیقت داره؛ البته اینقدرا هم که شما فکر می‌کنید تخماتیک نبود حرکت، یه سری تحلیل‌های تکنیکی پشتش بود که واسه امید توضیح دادم. جهت اطلاع از جزئیات فنی با امید تماس بگیرید. نکته‌ی مهم‌تر اینه که سالها بود دلم می‌خواست یه لپتاپ مفت گیرم بیاد که بتونم تا تهش همه‌ی دل و روده‌شو باز کنم ببینم توش چه خبره، جدای از تعمیر شدن لپتاپ، به خاطر به دست اومدن چنین فرصتی تا یکی دو ساعت تو یه منطقه‌ی خاصی از بدنم عروسی بود!

۲٫ از طرف یه تیم فوتبال کانادایی داخل دانشگاه که توی سطح Advance (همون شاخ خودمون) بازی می‌کنه دعوت شدم برم براشون بازی کنم. کلا هرچی نباشه توی فوتبال پیشرفت قابل توجهی داشتم طی این مدت! فکر می‌کنم دلیلش اینه که اینجا وقتی میری تو زمین، دور و برت چیزای زیادی می‌بینی که بهت انگیزه میدن!

۳٫ جالب‌ترین چیز؛ به تنهایی شدم نماینده‌ی چهار دپارتمان کامپیوتر، ریاضی، فیزیک، و مهندسی شیمی! یعنی از فردا جلسات بررسی Applicationهای دانشجوها برای این چهار دپارتمان شروع میشه و من به عنوان تنها دانشجوی حاضر در این جلسات؛ در کنار اساتید و مدیر گروه‌ها و کارشناس‌ها، حق رای دارم. اگه در حال حاضر می‌خواین واسه‌ی یکی از این رشته‌ها اپلای کنین، بالاخره من تو قلب زمین حریفم، می‌تونم یه دونه رای براتون بدم؛ البته شیتیل اساسی از ملزوماته! داستان این قضیه‌ هم اینه که اینا گفتن برای بررسی Applicationهای متقاضی‌های جدید، یه نفر هم می‌خوایم که بتونه از دید دانشجو به این مراحل Apply نگاه کنه! منم که کلا تخصصم نگاه کردن به چیزای مختلف از زوایای دید مختلفه، به همراه ده دوازده نفر دیگه رفتم ثبت نام کردم. بعد از اینکه توی مصاحبه از بین این جماعت فقط من انتخاب شدم، فهمیدم که دیگه توی انگلیسی هم به مرحله‌ی بلبل زبونی رسیدم!

۴٫ دو هفته دیگه احتمالا با ماشین این هم‌خونه‌م دوباره میرم ونکوور! بعد از این مدت که تقریبا ۴۰ روز رو با فقط ۴ مدل غذا گذروندم، به شدت احساس می‌کنم باید دو سه روز خونه‌ی خواهرم بستری بشم! وااااااااااااای عارفه!

۵٫ زندگی کاملا مستقل رو خیلی دوست دارم، حتی اگه به خاطر کمبود وقت روزی دو وعده بیشتر غذا نخورم. بر خلاف همیشه، این روزها دقیقا خودم تصمیم می‌گیرم که به چی فکر کنم (هرچند عکس قضیه صادق نیست هنوز، یعنی بعضی‌ وقت‌ها یه تصمیم غلط می‌گیرم و دیگه دست خودم نیست که بهش فکر نکنم!). هنوز پسر خوبی‌ام.

۶٫ امروز سر کلاس، برای اولین بار یه تیکه‌ به زبون انگلیسی انداختم و بیست و چهار پنج نفر کلی خندیدن. فرقش با ایران اینه که اینجا استاد خودش کلی استقبال می‌کنه. راستی یه دوربین عکاسی هم توی مزایده بردم! البته ۱۰ روز دیگه میرسه دستم…

جمع‌بندی: حال من خوب است؛ اما تو باور نکن…

VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 4.0/5 (2 votes cast)
VN:F [1.9.17_1161]
Rating: +1 (from 1 vote)